ในวันนี้ วินาทีนี้  มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิต...................  ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดยังไง  แต่ที่แน่ๆ คือ วันนี้ วินาที ไม่ได้รักเค้าแน่นอน  แต่ถ้าถามว่ารู้สึกดีไหม ก็โอเค  แต่ที่ไม่รักเพราะไม่รู้สิ  ความรักมันไม่ใช่เกิดขึ้นแค่เพียงวูบวาบไม่ใช่เหรอ  ไม่ได้รักคนยาก  แต่ไม่พร้อมที่จะรักใคร  ก็ตอนนี้เราเองยังไม่รู้ว่าจะยืนอยู่ที่ตรงไหน  ไม่มีเสียงจากหัวใจว่าโหยหาถึงความรักหรือไม่  รู้แต่ว่าตอนนี้เฉย ๆ ด้าน ๆ ชา ๆ กับทุกสิ่งทุกอย่าง  ไม่อยากทำอะไร  อยากอยู่ไปวัน ๆ คิดแบบนั้นจริง ๆ นะ..............   และที่สำคัญกว่านั้น คือ อยากดูแลตัวเองมากกว่าที่จะดูแลใคร

             ทุกวันนี้จึงเหมือนมีโลกส่วนตัวสูง  เพราะปิดทุกการสื่อสารหลังเลิกงาน  ไม่เล่นเอ็ม  เปิดไฮ 5 เข้าไปก็แต่ปลูกผัก ดูแลไก่ที่เลี้ยงไว้ในฟาร์ม  ไม่เม้นต์ไปหาใคร  ไม่นัดใครหลังเลิกงาน และอีกหลาย ๆ ไม่  ...............................   งงกับตัวเอง  ทำไมวันนี้เมื่อมีใครเข้ามาทักทาย  เมื่อมีความรักมาจ่อถึงประตูหัวใจ  ทำไมฉันจึงกลับเฉย ๆ เย็น ๆ ชา ๆ  

            ถึงคนคนนั้น  ถ้ารักกันจริง ก็ต้องรอให้วันเวลาพิสูจน์หัวใจนะคะ..............................อาจจะมีสักวันที่หัวใจกุ้งเปิดรับพี่เข้ามาก็ได้  หรือถ้าไม่มีวันนั้น ก็อยากบอกให้รู้ว่า บางครั้งความรักไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่รักกัน.........จริงป่ะ.........  ไม่ได้ใจร้าย  แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจยังไม่อยากมีใคร เท่านั้นเอง..............................

คำแปล I will survive  จ๊ะส่งเป็นเมลล์มา  ตรงใจดี แล้วก็ขำ ๆ ...................

ชีวิตขำบ้าง เหงาบ้าง เซ็งบ้าง  เนี่ยแหละหนอชีวิต


...............แต่เอาเหอะ  วันนี้คนที่เรารักเค้า เค้าก็ยังไม่รู้อะไรเลยอยู่ดี..............................

และที่สำคัญ คือ เวลาของฉันเหลือน้อยลงไปทุกที ทุกที  ฉันกำลังหมดความหมายและความสำคัญสำหรับเค้า

ก็บอกแล้วอ่ะเนอะ ว่า  ในเมื่อของทุก ๆ อย่างบนโลกนี้ที่เรายืน เวลายังทำให้เปลี่ยนไป  เหตุและผลของเวลาเปลี่ยนแปลงโลกให้เป็นไป
แล้วนับประสาอะไรกับใจคน.......................................

อ้าวเฮ้ย เริ่มเศร้า เหงา เซ็งอีกครั้ง ไม่เอาน่าศรัญญา  มาอ่านคำแปลของ I will survive อีกครั้งดีกว่า  Let go



I will survive
At first I was afraid, I was petrified
เบื้องต้น กูก็กลัว กูก็เกร็ง
Kept thinkin' I could never live without you by my side
นอยแดรก ว่าถ้ามึงไป ชีวิตต้องหาไม่ต้องตายแหงๆ
But then I spent so many nights thinkin' how you did me wrong
แต่พอมาทบทวนอยู่หลายคืน.......... ถึงวีรกรรมทั้งหลายของมึง
And I grew strong and I learned how to get along
กูก็บรรลุ ว่าจะอยู่ต่อไปยังไง .............แร้วพอกูกะลังจะไปได้
And so you're back from outer space
มึงก็เสือกกลับมา
I just walked in to find you here with that sad look upon your face
แม่งมาตีหน้าเศร้าหลอนกันถึงบ้านเลย
I should have changed that stupid lock, I should have made you leave your
key
เชี่ยเอ๊ย..รู้งี้น่าเปลี่ยนกุญแจไปนานแร้ว หรือไม่ยึดกุญแจมึงคืนมาให้แม่งจบจบ
If I'd have known for just one second you'd back to bother me
' ไมกูแม่งไม่เฉลียวสักนิดว่ามึงจะคัมแบ็ค มามั่งวะ


Go on now, go walk out the door
ชิ่ว
Just turn around now ‘cause you're not welcome anymore
ไปเลยไป มาทางไหนไปทางนั้น ไม่ต้องเสือกกะโหลกมาอีก
Weren't you the one who tried to hurt me with goodbye
ไมใช่มึงเหรอ ที่เป็นคนบอกลา ให้ น้ำ ตากูต้องเช็ดหัวเข่า
Did you think I'd crumble, did you think I'd lay down and die
นึกอะเด่ะ ว่ากูต้องคร่ำครวญหวนไห้อาลัยหา ว่ากูจะด่าวดิ้นสิ้นชีวาตายห่าตายโหง



** Oh, no, not I-I will survive
โอโนโอไม่ โทดที กูไม่ตาย
Oh, as long as I know how to love I know I'll stay alive
กูมั่นใจว่ากูยังรักเป็น ใจกูยังเต้น กูไม่ตายหรอก
I've got all my life to live and I've got all my love to give
ชีวิตยังต้องเดินไป หัวใจยังต้องรักอีก
And I'll survive, I will survive, hey, hey
กูไม่ตายหรอก กูไม่ตายเว้ย เฮ่ย เฮ่ย


It took all the strength I had not to fall apart
ใช้แรงทั้งหมด ทรงกายไม่ให้ล้ม
Kept tryin' hard to mend the pieces of my broken heart
หัวใจแม่งโคตรยับเยิน จนเกือบเกินจะซ่อม
And I spent, oh, so many nights just feeling sorry for myself
กี่คืนต่อกี่คืนที่กูต้องทนระทมทุกข์
I used to cry, but now I hold my head up high
เออ กูต้องร้องไห้ แต่ตอนนี้สบาย กูเชิด กูเริด


And you see me, somebody new
ช่วยเบิกเนตรพินิจดูที่กูนี่ กูเป็นคนใหม่
I'm not that chained up little person still in love with you
ไม่ใช่อีของตาย อีทาสสวาทในเรือนใจ อีจำเลยรัก
And so you feel like droppin' in and just expect me to be free
ที่มึงนึกจะมาทิ่มมาแทงมาแยงเมื่อไร ยังไงก็ได้ แล้วว่ะ
But now I'm savin' all my lovin' for someone who's lovin' me
กูเก็บรักไว้ให้คนที่รักกูดีกว่า

ถึงใครบางคน  ที่อาจจะรับรู้หรือไม่ก็ตาม 

ถึงคน ๆ นั้น ที่เราเติมใจเค้าไม่เคยเต็ม

ถึงคน ๆ หนึ่งที่ยิ่งใกล้ยิ่งห่างไกล

ช่างเหอะ เค้าคือเค้า เราคือเรา...............อย่าคาดหวังว่าเค้าจะดีตอบกับเรา  เค้าก็เป็นคนแบบนั้นเอง...........................


เหนื่อย.............................กับความรู้สึกแบบเดิม ๆ 

เบื่อ.................................กับเรื่องเดิม ๆ

เหงา....................................ก็แบบเดิม ๆ

ไม่มีใคร.......................................ก็เป็นเช่นเดิม

สรุปทุกอย่างเหมือนเดิม  แต่ใจเราอ่อนแอลง............................................

เฮ้อ  ต้องทำงานให้คนอื่นนี่มันน่าเบื่อเนอะ

เดือนนี้ข้อมูลสงขลาไม่มีใครคลีน คนเก่ามันไม่รับผิดชอบ


เวรจริง  นี่หรือการแก้ปัญหา  ไม่เข้าใจเลยจริงจริ๊ง  แก้ปัญหาอะไรกัน โยนปัญหามาให้หล่ะไม่ว่า


รู้สึกเหนื่อยวุ๊ย  เหนื่อยใจ  เบื่ออย่างสุดแสนจะบรรยาย

อีกกี่ครั้งที่ฉันต้องแบกรับ  อีกกี่หนที่ยังต้องแก้ปัญหา  ทำไมตอนทำไม่คิดหน้าคิดหลังเนี่ย

รู้ไหม ว่าเซ็งกับความสับสน วุ่นวาย  .......  อีก 3 เดือนต้องเปลี่ยนอีกไหม  โอ๊ย ๆ  ๆๆๆๆ  ใครก็ได้ช่วยฉันที.........

ไม่รู้เหมือนกัน  บอกไม่ถูก  มีความรู้สึกว่างงเล็กน้อยกับชีวิตนี้  แต่พยายามคิดว่าจะงงไปทำไม  ในเมือเราไม่ได้กำหนดอะไรเอง  จำได้เมื่อ 4 เดือนที่แล้ว  ฉันร้องไห้  ฉันให้ผู้ใหญ่มาพูด  ขออยู่แบบเดิม  แต่คำตอบที่ได้ คือ ฉันไม่สามารถอยู่จุดเดิมได้  เนื่องจากจุดใหม่ที่ต้องการให้ไปดีกว่า  พอวันนี้  เกิดอะไรขึ้น  ฉันต้องกลับมาจุดเดิมอีกครั้ง อย่างนั้นเหรอ  ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรหรอก  แค่งงเท่านั้นเอง  อะไรก็ได้ ไ ม่อยากเรื่องมาก  ไม่อยากมีปัญหา  และที่สำคัญ คือ เสียน้ำตามากพอแล้ว  ไร้สาระพอแล้ว  อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด .....ในเมื่อฉันกำหนดมันเองไม่ได้นี่นา

เหงาเนอะ  ไม่รู้ทำไม  อยู่ดี ๆ ก็เหงาขึ้นมา  เหงาจนอยากจะร้องไห้  เหงาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย...................... 

นอนหลับไป ตื่นมาฟังเพลงนี้พอดี  จำได้ว่าเคยฟังสมัยอยู่วสส.  แต่จำชื่อเพลงไม่ได้  เลยไปหาในอากู๋เกิ้ล  อ๋อ ชื่อเพลงจันทร์นั่นเอง  นอนร้องเพลงนี้อยู่บนเตียง  ฤารักฉันจะเป็นเพียงความฝัน  ไม่มีวันนั้น  วันที่จันทร์เต็มดวง ..............

แปลกแต่จริง  แค่เพลงท่อนเดียว  ทำให้ฉันน้ำตาร่วงได้..................  จะมีไหมหนอคนที่รักเรา  คนที่เกิดมาเพื่อเรา  ตลอดเวลาที่ผ่านมา เรารอคอยคน ๆ นั้น จนเราคิดว่าเราอยู่คนเดียวได้  แต่พอเอาเข้าจริง  พอมีเรื่องราวต่าง ๆ เข้ามาชีวิต  เรากลับโหยหาความรักเนอะ  อยากมีใครสักคนที่คุยกับเรา  อยากมีใครที่คอยปลอบใจ   เฮ้อ+++  จริง ๆ แล้วผู้หญิงปากแข็งที่บอกว่าไม่เป็นไรอยู่ได้  กลับอยู่ไม่ได้ซะนี่  เป็นอะไรไปหนอศรัญญา.......................................

ไม่เอาแล้ว  ไม่ฟังเพลงอะไรอีกแล้ว  ฟังแล้วห่อเหี่ยว ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ก็ทำไงได้อ่ะนะ........ เรามันหวั่นไหวเองนี่นา 

รู้สึกแย่อีกครั้ง

ใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่

กำลังใจก็ไม่มี

เหนื่อย

เบื่อ

เซ็ง

...............................................................

ทำงานล้างส้วมนี่ก็ดีนะ  ดีกว่าต้องล้างขี้ที่คนทำแย่ ๆ เอาไว้....

     ไม่เคยตัดผมสั้นเลยมาเป็นเวลา 5 ปี แล้ว  ครั้งนี้ตัดสั้นมาก  มากขนาดรวบไม่ติด  เปลี่ยนลุคไปเลยทีเดียว  เพราะอะไรนะเหรอ  เพราะฉันเบื่อไง  เบื่อมากๆๆๆๆๆๆ  เบื่อจนคิดว่าถ้าเป็นคนคิดมากหรือน้อยกว่านี้ คงเลือกตัดอนาคตมากกว่าตัดผม  ไม่รู้ดิ  มีแต่เรื่องให้ใจหาย  มีแต่เรื่องให้เศร้า  เบื่อมากมายกับสังคมแบบนี้  สภาพแบบนี้  เบื่อจังเลย

     อย่าให้ฉันต้องเปลี่ยนแปลงอะไรอีก  บอกตรง ๆ ฉันไม่อยากเปลี่ยน เพราะคนอื่นบอกให้ฉันต้องทำ  ฉันอยากเปลี่ยนก็ต่อเมื่อฉันอยากเปลี่ยน  พอกันทีฉันไม่ใช่สิ่งของ  วันนึงอยากให้ทำก็ต้องทำ  ไม่อยากให้ทำก็จะเปลี่ยน  คิดถึงจิตใจกันบ้างไหม  ฉันเหนื่อย  ฉันเบื่อ  อย่ารังแกกันมากกว่าที่เป็น  เข้าใจดีทุกคนมีอำนาจแค่ลายเซ็นต์เดียว  เปลี่ยนแปลงคนได้  ฉันรู้คุณทำได้  แต่ทุกวันนี้ฉันคิดว่าฉันพอแล้ว  อย่ามายุ่งกันอีก  ฉันสงบในมุมของฉัน  ฉันต้องทำใจรับให้ได้ในมุมของฉัน  แต่ขอร้องเถอะนะ  อย่าให้ชีวิตฉันวุ่นวาย เพราะความเห็นแก่ตัวของพวกคุณอีกเลย  ได้ยินไหม  ฉันเบื่อ.............................................................

อัพบล็อกอีกวัน  นั่งคิดในวันที่ต้องสรุปประเมิน HWP  แปลกที่ไม่อยากทำ!!!!  ดูเหมือนว่าเรากำลังมีปัญหา  ความขี้เกียจเข้าครอบงำ  ไม่อยากทำอะไรไปมากกว่า เปิดเนตนั่งดูโน่นดูนี่  เสาร์อาทิตย์ที่แล้วก็เป็นแบบนี้  จริง ๆ ก็เป็นมาหลายวันแล้วแหละ  แต่เพิ่งมานั่งสังเกตตัวเอง  รู้สึกเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ ยังไงไม่รู้  ไม่ร้องไห้อีกแล้ว  เพราะร้องไม่ออก  ดูเหมือนหน้าจะด้านขึ้น ใครว่าอะไรก็เฉย ๆ รับได้  และดูเหมือนว่าน้ำตามันจะหายไป  ไม่ร้อง  ไม่คิดอะไรเลย  ลองเช็ค ๆ ดู  กำลังใจหายไปไหนหมดว๊า  น่าจะนั่งทำงาน (เหมือนเมื่อก่อน) น่าจะขยัน (มากกว่าเมื่อก่อน)  แต่ทั้งหมดที่ว่ามา  กลับทำไม่ได้ซักอย่าง วัน ๆ เอาแต่เปิดเนต  วนไปวนมา  ไม่คิดไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน  เนี่ยฉันเป็นอะไรมากไปหรือป่าว   กลางวันดูจะเหมือนจะดี  แต่กลางคืนกลับเบื่อ และไม่อยากทำอะไรเลย  สงสัยตัวเองจริง ๆ  ......  หรือเราท่าจะเพี้ยนไปซะแล้วเนี่ย  เฮ้อ

            เหนื่อยอ่ะ  ยิ่งทำงานยิ่งเหนื่อย  เหนื่อยกับการไม่มีคนเข้าใจ  เหนื่อยกับการต่อสู้ กับอะไรก็ไม่รู้  เหนื่อยไปหมดทุกอย่าง  แล้วก็เฝ้าแต่ถามตัวเองว่า  อะไรอีก (ว่ะ) ที่ยังทำไม่ดี  อะไรอีก (ว่ะ)ที่บอกว่าเรายังทำไม่เต็มที่  ทำงานอย่างแรง  นับชั่วโมงทำงานเนี่ย  ฉันควรได้เงินเดือนห้าหกหมื่นเข้าไปแล้ว  แต่นี่ทำจะตาย  สิ้นเดือนรับหมื่นสอง  เฮ้อ  เซ็งจิต  ภาระอะไรจะมาสุมที่หัวนักหนา  ไอ้โน่นก็เร่ง  ไอ้นี่ก็ต้องทำ  ไอ้นั่นก็จะเอา  เบื่อวุ๊ย  เข้าใจไหม  ฉันก็ต้องการพักผ่อน นอนเล่น  ไปเที่ยว  เล่นเนต  เสริมสวย  เหมือนใคร ๆ แต่สิ่งที่ทำได้ทุกวันนี้คือ  นั่งแต่ทำงานนี่นะ    สุขภาพจิตก็เสื่อมโทรมไปตามวัน  ไม่นับร่างกายที่ต้องเสื่อมอีก  เฮ้อ  ก็ไม่รู้จะบ่นไปทำไม  บ่นไปก็เท่านั้น  .........................................................

อนิจจัง  ทุกขัง  อนัตตา 
เกิดขึ้น  ตั้งอยู่  และดับไป

 

ความจริงของโลก  ไม่มีสิ่งไหนเป็นของเรา  เช่นเดียวกับความทุกข์และความสุข  ทุกอย่างเป็นสิ่งสมมติ  เกิดขึ้นตามกรรมที่ทำมา  ไม่มีอะไรแน่แท้และแน่นอน  ไม่มีใครไม่เคยพบกับความเปลี่ยนแปลง  ไม่มีใครที่ไม่มีความทุกข์  การล่วงทุกข์ทั้งมวลเกิดขึ้น  เพราะเขาเหล่านั้นได้ทำใจให้ปล่อยวาง  ของบางอย่างอย่าเอามาไว้กับตัว  ถ้ามันหนัก  มันเหนื่อย  อย่าไปยึดติด  แค่เราทำหน้าที่ให้ดีที่สุด  ได้เท่าไหนก็เท่านั้น  เช่นเดียวกับใจคน  อย่าไปตั้งคำถามเลยทำไมเขาไม่เป็นอย่างนั้น  ทำไมเขาจึงเป็นอย่างนี้  นั่นมันเป็นเรื่องของเขา  อย่าเอากรรมเขามาเป็นกรรมของเรา  ของใครของมัน  ดูสิใจเราเรายังไม่สามารถห้ามมันได้เลย  บางครั้งเราสั่งใจเราไม่ให้เกิดทุกข์แต่ความทุกข์ก็ยังเกิด  สั่งใจเราไม่ให้คิดในชั่วร้าย  บางครั้งยังทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับใจของคนอื่น  เราไม่สามารถควบคุมเขาได้  เมื่อเราควบคุมใครไม่ได้  แล้วเราจะไปนั่งคิดว่าเขาต้องเป็นอย่างนู้นอย่างนี้ทำไม  ก็ปล่อยให้เขาเป็นไป  นั่นมันเรื่องของเขา  เขาจะพูดอะไรก็ได้ ปากเขา  เขาจะแสดงอารมณ์หรือพฤติกรรมอะไรออกมา  เราก็ต้องคิดให้ได้ว่านั่นมันตัวเขา  แล้วเราจะไปแคร์ทำไม  ใครจะเป็นอย่างไรก็ช่าง  เราทำงานของเราไป  ทำให้ดีที่สุด  เพราะทุกสิ่งในโลกไม่จีรังหรอก  มีเกิดขึ้น  ตั้งอยู่สักระยะ  และที่สำคัญก็คือ ดับไปตามกาล 

อย่าให้ความทุกข์และความเสียใจ  มาทำร้ายตัวเราเองและคนใกล้ชิด  คนที่รักเราเขาจะพลอยเศร้าไปกับเรา  ส่วนคนที่เขาไม่ชอบเรา  ก็ช่างเขา  ถ้าเราไปจมติดกับความทุกข์มาก ๆ มันก็จะยิ่งทำให้เขาได้ใจ  ว่าสามารถทำให้เราทุกข์ได้  ดังนั้นเมื่อฉันคิดได้  ทุกอย่างในโลก  ก็ล้วนเป็นไปตามวิถีของมัน เหมือนใครแล้วนะที่เขียนว่า  ท้อใยถ้าใจยังเต้น  อ๋อ นึกออกแล้ววลีอันยอดเยี่ยมนี้มาจากน้องชายของเรา  เจ้าฟิชโช่  เมื่อคิดถึงมันทีไร  ฉันก็นึกได้ เออ จริงสิ  เรามีคนมากมายที่รักและอยู่เคียงข้างเรานี่นา


ฉันจะไม่ทุกข์อีกแล้ว  เพราะโลกนี้มีวัฏจักรของมัน  ก็แค่ทนรับมันให้ได้เมื่อเกิดปัญหา  แล้วไม่นานมันก็จะผ่านพ้นไป..............เหมือนหลังฝนตกฟ้าจะสดใสเสมอ 

ตอนนี้ฉันผ่านช่วงเวลาของฝนตกมาได้ระยะนึงแล้วนี่นา  ไม่นานหรอกเนอะ  ฟ้าก็คงจะใสอีกครั้ง  แล้ววันนั้นยังจะพบว่า  เป็นอีกหนึ่งครั้งที่ชีวิตเราจะได้แข็งแกร่งขึ้น.....................


ขอให้ความเข้มแข็งทั้งมวลกลับมาสู่ชีวิตฉันโดยเร็ว

 

    เป็นวันแรกที่เขียน Blog 2 ครั้งในหนึ่งวัน  อ่านคอมเม้นต์ที่เขียน Blog เรื่อง แย่.............  และอ่านเมลล์ที่พี่เหมียวส่งมาให้  แปลกใจตัวเอง  อยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้โฮดัง ๆ ขึ้นมา  ทั้ง ๆ ที่ข่มใจนั่งทำวิจัยได้พักใหญ่ ๆ  แต่ไม่รู้ทำไม  พอถึงเวลาที่บอกว่าเราควรนอน  เรากลับไม่อยากหลับ  แน่นอนที่สุด ฉันนอนไม่หลับอีกแล้ว  เป็นอย่างนี้มา 2 คืน  กลางวันร่าเริง  กลางคืนร้องไห้  อีกนานแค่ไหนหนอความเข้มแข็งจะกลับมา  ขอบคุณกำลังใจจากทุกคน  กุ้งรู้ดีไม่มีอะไรที่จะทำให้กุ้งดีได้  นอกจากใจที่ต้องเข้มแข็งของกุ้งดี  กุ้งขอบคุณที่เข้าใจความรู้สึกที่กุ้งเป็น  อยากบอกว่าแย่  อยากบอกว่ากุ้งก็อยากผ่านมันไปให้พ้น    ทั้ง ๆ ที่คอยบอกตัวเองว่าอย่าตั้งคำถามว่าทำไม  แต่สุดท้ายกุ้งทำมันไม่ได้ ......หรือกุ้งอ่อนแอเกินไป...............

เมลล์จากพี่เหมียว  โชคดีที่วันนี้มีทุกข์  อ่านวนซ้ำไปซ้ำมาหลาย ๆ รอบ  ....โชคดีที่วันนี้เรามีทุกข์  เพราะพรุ่งนี้กุ้งคงแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง  ขอกำลังใจให้ฉันหยัดยืนเป็นศรัญญาคนเดิมด้วยเถอะ

แย่ แย่  แย่ แย่ แย่ รู้สึกแย่จังเลย  ...................................................................


เหนื่อยจัง  ทำไมชีวิตเป็นอย่างนี้หนอ  อยู่ในเกมส์ของใคร

อยู่ในทางเลือกที่ไม่ได้เลือก  ทำไมต้องทำร้ายกัน

มีไหมหนอ คนที่เข้าใจเรา คนที่อยู่เคียงข้างเรา????????????


บางอย่างที่รู้ แต่พูดไม่ได้  พูดไปแล้วก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น  ฉันก็ไม่ควรจะพูดใช่ไหม

แต่ทำไม  ความกดดันทั้งมวลถึงอยู่ที่ตัวเรา  ทั้ง ๆ ที่ต้นเหตุอาจไม่ใช่เราก็ได้

ถ้าไม่รับรู้จะดีกว่าไหม????????????????  เพราะรู้ไปก็แค่นั้น  ในเมื่อเราไปเปลี่ยนแปลงใครไม่ได้

ทำไงดี  เหนื่อยและเบื่อ   แย่อย่างที่สุด  ใจตอนนี้มันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว  .................


........................................?????????????????????????................................................................................

จะผิดไหมถ้าวันนี้ฉันไม่อยากทำอะไร

จะผิดไหมถ้าวันนี้ฉันไม่อยากรับรู้อะไร

จะผิดไหมถ้าวันนี้ฉันเลือกที่จะนอนนิ่ง ๆ แล้วนับลมหายใจไปเรื่อย ๆ

จะผิดไหมถ้าวันนี้ฉันเลือกที่จะร้องเท่าที่ฉันอยากทำ

จะผิดไหมถ้าวันนี้ฉันรู้สึกแย่

จะผิดไหมถ้าวันนี้ฉันอยากบอกให้ใครต่อใครรู้ว่าฉันก็มีหัวใจ

จะผิดไหมถ้าวันนี้ฉันเลือกจะหนีมากกว่าสู้

จะผิดไหมถ้าวันนี้ฉันบอกว่าฉันหมดใจ

............................เหนื่อย  เบื่อ  ถ้าวันนี้ฉันจะผิดอีกครั้งก็คงไม่เป็นไร  เพราะที่ผ่านมาฉันก็ไม่เคยทำดีแล้วได้ดีแม้แต่ครั้งเดียว...............................................................

       ต้องบอกว่าเหนื่อยและเบื่อหน่ายอีกครั้ง  เหนื่อยกับการเป็นคนไม่มีค่า  ไม่มีความหมายในสายตาใคร ๆ   ก็เข้าใจงานที่ทำอยู่เดิมมันไม่มีอะไร (เหมือนที่ใคร ๆ บอกกัน)  และที่สำคัญมันง่ายมาก ขนาดที่ทุกคนสามารถเรียนรู้ได้  เออเนอะน่าจะจริง คนโง่ ๆ อย่างเรายังทำได้เลยนี่หว่า  แสดงว่าใคร ๆ ก็ทำได้  นี่ฉันโง่มากเลยเหรอเนี่ย  ฮ่าฮ่า 

      

         แปลกเนอะ ใครบางคนชอบมากที่จะดูถูกเหยียดหยามคนอื่น  บางคนตั้งหน้าตั้งตาแต่สะใจ  แปลกแต่จริงบนโลกและสังคมใบนี้ มีอะไรเยอะกว่าที่ลูกเจ๊น้อยคิด  เจ๊น้อยมองโลกในแง่ดี  เราเลยมองคนในแง่ดีเหมือนกัน  แปลกที่เรามองว่าความดีและความตั้งใจย่อมชนะทุกอย่าง  แต่วันนี้สิ่งที่สอนฉัน คือ ไม่มีอะไรเลย  ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสะใจ และเป็นคนของใครเท่านั้น  เราอยู่ในเกมส์ใครหลายคนบอก  แต่ฉันไม่เข้าใจ เล่นเกมส์แล้วมาเกี่ยวอะไรกับเรา  จริงอย่างที่ใครคนหนึ่งบอกเรา  ใจคนยากแท้หยั่งถึง  เรามองโลกในแง่ดี และจริงจังกับอะไรมากเกินไป ใช่ ใช่ ที่ผ่านมานั่นหน่ะตัวฉัน  และฉันก็คิดว่า มันก็จะยังคงเป็นแบบนี้ไปอีกนาน

       

           ขอโทษนะที่เฟคไม่เป็น  ทุกสิ่งที่แสดงออกคือ สิ่งที่ออกมาจากความรู้สึกข้างใน  ไม่เสแสร้ง และ ไม่แกล้งทำ แต่ที่สำคัญ คือ ฉันไม่ฆ่าใคร  จำไว้  ฉันไม่แทงหลังใคร  แม้คนนั้นฉันจะรู้สึกไม่ดีกับเขาแค่ไหนก็ตาม  เราอาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความแปลกประหลาดจากคนอื่น  โดยเฉพาะการมีโลกส่วนตัวสูง  แต่นั่นมันคงไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนหรอกนะ  เอ๊ะ หรือว่ามีใครเดือดร้อนหว่า  ช่างเหอะ เราเป็นเรา ใครหลายคนรู้จักเรา  และรู้ว่าเราเป็นยังไง

        

           อึดอัดกับสิ่งที่ทุกคนยัดเยียดให้  ฉันไม่สิทธิ ฉันเข้าใจ  ฉันจะไปเรียกร้องอะไรได้  เรามันก็แค่เด็กคนนึง  ไม่มีแม้แต่ความเห็น  ได้ไม่ได้  ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องไปกังวล  ทำได้ก็เสมอตัว  ทำชั่วก็โดนด่า  เพราะมันก็เป็นอย่างนี้ตลอดนี่นา  เริ่มรู้สึกไม่อยากทำอะไร  ทั้ง ๆ ที่เคยมีไฟ และอดทนกับมันมาตลอด  แต่ตอนนี้มันเริ่มจะไม่ใช่  สมองฉันล้าเกินกว่าที่ฉันจะรับอะไรไหว  หมดกำลังใจ  ไม่รู้ว่าอีกสามเดือน หกเดือน  เราอาจเป็นคนที่โดนเปลี่ยนแปลงอีก  แต่คราวนี้ ขอให้ฉันได้เลือกชีวิตของฉันเองบ้างนะ  อย่างน้อยที่สุด  ฉันคงจะเลือกอยู่ในที่ที่ใจฉันต้องการ  แม้ว่าที่นั่นจะเป็นที่ ๆ ลำบากในสายตาของใครหลาย ๆคน  แต่อยากบอกเหลือเกินว่าในความลำบาก ชีวิตเรามีค่ามากมาย  มากกว่าการอยู่บนที่สบาย แต่มองไม่เห็นเลยว่า คุณค่าของตัวฉันอยู่ที่ไหน   และที่สำคัญมองไม่ออกเลยว่า  ถ้าวันหนึ่งฉันหมดประโยชน์กับพวกคุณแล้ว  พวกคุณก็จะเขี่ยฉันไปไว้ที่ไหนอีก

         

         ความผกผันบนความจริง  ฉันอาจไม่คาดคิด  แต่แท้จริงแล้ว มันคือ สัจธรรม  ไม่มีอะไรที่เป็นของฉัน  ไม่มีเลย  มีแต่ตัวเรา อุดมการณ์เรา สมอง  ประสบการณ์ และความดีงามเท่านั้นที่ติดตัวเราไป  ใครหลาย ๆ คนกำลังฟอร์มงานใหม่  ทุกคนมีความสุขดี  แต่ฉันยังไม่รู้ว่า เค้าจะให้ฉันทำงานอะไร ?????????????????????????  ดูเหมือนสบาย ลอยตัวไป ลอยตัวมา  ลอยไปแล้วก็ลอยมา  เป็นเหมือนแม่พวงมาลัย  ไม่มีชีวิตและไม่มีจิตใจ  เฮ้อ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

 

         วิกฤต คือ โอกาส  น่าจะจริงในเรื่องเดียว คือ การมองเห็นคนเพิ่มมากขึ้น  มองเห็นใครอีกหลายคนในอีกหลายมุมมอง  บางคนกระแทกแดกดันใส่  บางคนสะใจ  เฮ้อ อะไรกันนักกันหนา  พวกคุณหน่ะอยู่กับที่  ฉันเลือกทางเดินของฉันเหรอ  ทำไมต้องมาว่าฉันด้วย  ฉันไม่ได้อยากไปใหญ่คับใครหรอก  และที่สำคัญ ฉันไม่ได้ไปเหยียบใคร  ฉ้นก็เป็นแค่คนที่เค้าให้ที่ยืนในสังคมนี้เท่านั้น  และไอ้ที่ยืนนี้ ฉันเลือกมันที่ไหน   ทำไมต้องมาว่าฉันด้วย  ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ  ไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกคุณทำ  ฉันอาจจะร้องไห้  ฉันอาจมีน้ำตา  แต่ให้รู้ไว้ฉันอึดอัดใจแค่นั้น  ที่ฉันร้องไม่ใช่เพราะฉันแพ้  แต่แค่รับไม่ได้  ที่ใครหลายคนกระทำกับฉันอย่างนี้ทำไม 

        

         สุดท้ายนี้ฉันขอขอบคุณ  มิตรภาพอันยิ่งใหญ่  กำลังใจมากมายจากใครหลายคน  ที่รู้จักและเข้าใจ   ขอบคุณพี่เหมียวอีกครั้ง ที่รับรู้และเข้าใจในส่วนลึกของความรู้สึก  รับรู้ว่าน้องกล้ำกลืนขนาดไหน  และรับรู้ตลอดเวลาว่า แทบช็อคที่รู้ข่าวนี้ครั้งแรก  ต้องขอบคุณจริง ๆ ค่ะ  ที่ไม่ทอดทิ้งกัน  ทั้ง ๆ ที่วันนี้พี่เหมียวก็ไม่จำเป็นต้องดูแลเราแล้วก็ได้  เพราะเราไม่ได้ทำงานร่วมกันอีกแล้ว  แต่พี่ก็ยังไม่ทิ้งกุ้งเนอะ  ซึ้งใจจริง ๆ   แปลกใจ  วันนี้รับโทรศัพท์มากกว่าทุกวัน  ข่าวเร็วมาก  ใครหลายคนโทรหา  ปลอบใจ  อยากบอกว่าพี่ ๆ คือ คนที่ทำให้น้องยิ้มได้ในวันวิกฤต  ขอบคุณคำพูดมากมาย  อาทิ "นิ่ง ๆ และตั้งหลัก"  ใครอีกคนบอกฉัน   "ไม่มีอะไรหรอกกุ้งทำได้"  "เพราะกุ้งคาดหวังไว้สูงเกินมั๊ย  กุ้งจำไว้ทุกคนเอาตัวรอดเสมอ"  "พี่ไม่อยากเห็นกุ้งเครียดนะ  หัวเราะเหมือนเดิมได้ไหม  หัวเราะดิ  เดี๋ยวพี่เล่าอะไรให้ฟัง..........."  "คนเก่งอยู่ที่ไหนก็ได้  กุ้งทำได้งานจิ๊บ ๆ"  "กุ้งยังไงเราก็ยังเป็นพี่เป็นน้องกันนะ  กุ้งอยู่ในใจพี่เสมอแหละ"  "พี่คงเหงาเนอะ  เวลาประชุมไม่มีเธอ แปลก ๆ เหมือนกัน  แต่เอาเหอะเราโทรคุยกันก็ได้นี่นา แล้วเราค่อยนัดเจอกัน"  "คนเก่ง คือ คนที่พยายามและตั้งใจเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ นะกุ้ง  ต่อไปกุ้งจะเก่งที่สุด เพราะกุ้งผ่านอะไรมาเยอะ"  และหลาย ๆ ร้อยถ้อยคำ หลายร้อยกำลังใจที่ใครหลายคนพยายามสื่อสารถึงเรา  ขอบคุณจริง ๆ   กุ้งก็อยากบอกพวกพี่ ๆ ทุกคนว่า  กุ้งยังเป็นน้องคนเดิมแหละ  แม้ว่าชีวิตจะผกผันให้เราต้องเปลี่ยนแปลงก็ตาม 

        

          วันหนึ่งฉันจะกลับไปทวงสิทธิ  ที่ฉันควรได้  รอหน่อยนะคะ  เดี๋ยวจะกลับไป  ตอนนี้ขอทำหน้าที่ใหม่ให้ดีที่สุด  วันข้างหน้า แล้วเราจะเจอกัน 

         เจอเรื่องหนักอีกแล้ว  คราวนี้ธรรมะช่วยให้ดีขึ้น  ฝากให้ใครหลาย ๆ คนได้อ่าน  ของหลวงปู่ชา สุภัทโท  "เธอจงระวังความคิดของเฑอ  เพราะความคิดของเธอจะหลายเป็นความประพฤติของเธอ  เธอจงระวังความประพฤติของเฑอ  เพราะความประพฤติของเธอจะกลายเป็นความเคยชินของเธอ  เธอจงระวังความเคยชินของเธอ  เพราะความเคยชินของเธอจะหลายเป็นอุปนิสัยของเธอ  เธอจงระวังอุปนิสัยของเธอ  เพราะอุปนิสัยของเธอจะกำหนดชะตากรรมของเธอชั่วชีวิต" 

       น้ำท่วมวันที่ 1  ธันวา 51  เรียกได้ว่าเป็นวันมหาวิปโยคของศรัญญาจริง ๆ Warroom เปิดด่วน  พร้อมกับสายตาของใครหลายคนที่มองมา เหมือนตำหนิว่า "เราทำงานแย่"  ไม่ได้เรื่อง  ไม่ได้เตรียมทำอะไรเลย   ทุกคนยุ่งวุ่นวายกันไปหมด  ยุ่งจนเราเองก็ยังลืมกินข้าว  ทั้ง ๆ ที่วันนี้จำได้ว่าตอนเช้าไปหาหมอ ไม่ค่อยสบายท้อง  นอนไม่ได้มา 2 วัน  กินข้าวคนละครึ่งห่อกับพี่แป้น  เรียกว่ากินให้พอกันตาย  ไม่รู้สึกหิว ไม่รู้สึกอิ่ม  รู้แต่ว่าต้องกินยา เพราะต้องทำงาน
       ผ่านไปอย่างวุ่นวาย  เหนื่อยสายตัวแทบขาด  กว่าจะนอนปาไปเกือบตีสาม อันที่จริงงานเลิกเที่ยงคืนกว่า  แต่กลับมาอ๊วก ๆ ๆ ๆ  นอนลงหมดแรง ร้องไห้ เสียงดังมาก  ถ้าใครเดินผ่านหลังห้องคงตกใจว่า ทำไมมันร้องซะขนาดนี้  นอนกอดตัวเองในวันที่รู้สึกแย่มาก  ไม่กล้าโทรไปหาใคร  โดยเฉพาะม๊า ไม่กล้าโทรหา  ม๊าต้องเครียดมากถ้ารับรู้  หลับเกือบตีห้า  ตื่นตีหก  มาทำงาน  
       มีสรุปสถานการณ์ที่ Warroom  โดนด่า  เพราะรายงานไม่ได้เรื่อง  เหนื่อยมากขึ้น พร้อมกับปัญหาที่เกิดขึ้น แบกรับไว้ แก้ได้ ก็แก้ แก้ไม่ได้ก็โดนด่า  ทำดีเฉย ๆ ทำไม่ดี หูแหก  เป็นอย่างนี้ตลอดทั้งวัน  เครียดอย่างสุดจะทน  พร้อมกับร่างกายเริ่มประท้วง มีไข้ต่ำ ๆ ตลอด  โอ๊ยอะไรจะขนาดนี้  รู้แต่ว่ายุ่งมาก  ท้องไส้ไม่เรียกร้องหาอาหารเลย  เวียนหัวมึนไปหมด  คนโน้นอย่างคนนี้อย่าง  อยู่ในหัวเราตลอด  สมองจะแตก  อยากพัก อยากนอน ทำไม่ได้สักกะอย่าง  สมองวิ่งตลอดเวลา  เหนื่อยที่สุด  เริ่มท้อ  แอบกลั้นน้ำตาไว้ตลอดเวลาที่ทำงาน แต่รู้ว่าหยุดไม่ได้ เพราะยุ่งมาก  ยากินบ้างไม่กินบ้าง กินเกินบ้าง เป็นอย่างนี้ตลอด  เหนือ่ยก็เหนื่อย เครียดก็เครียด  อยากไปให้พ้น ๆ  รุ่งขึ้นปลัดมา ต้องทำรายงานสรุป  น่าเบื่อ อยู่แต่กับข้อมูล  หัวหมุนไปหมด  ท้องไส้ปั่นป่วน  กลืนก้อนสะอื้นเข้าคอตลอดเวลา จิตใจแย่มาก  อยากร้องออกมาดัง ๆ เหนื่อยเหลือเกิน  กว่าจะได้กลับไปนอนก็ปาไปตีหนึ่ง  คืนนี้ไม่อ๊วก  แต่ท้ออย่างแรง  ร้องไห้โฮใหญ่อีกเหมือนเดิม  เบื่อจนไม่อยากทำอะไร  นอนกอดตัวเองอีกคืน  แต่คืนนี้แย่กว่าเดิม ตรงที่หมดแล้ว กำลังใจ
      วันที่สาม  ไม่มีประชุมตอนเช้า ทุกคนวุ่นวายกับการไปต้อนรับปลัดที่รัตภูมิ  หลายคนร่าเริงดีใจได้เจอผู้ใหญ่  แต่ใครจะรู้  คนอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้ใจมันเหลือกี่เปอร์เซ็นต์  ทนไม่ไหว อยากร้อง  อยากร้อง  สุดท้าย  น้ำตาไม่รู้มาจากไหน แต่รู้ว่าเครียดเหลือเกิน ร้องไห้ยกใหญ่  แย่อย่างบอกไม่ถูก  ความกดดันทำไมมันอยู่ที่เราคนเดียว  ปัญหาก็มาลงที่ฉัน  ทุกคนเห็นเราเป็นอะไร  ร้องอย่างที่ใจอยากร้อง  เพราะถ้าไม่ร้องฉันคงบ้าแน่  ได้ร้องออกไป ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว  ใครจะมองแบบไหนก็มองไป  ลองมาเป็นฉันไหมหล่ะ จะรู้สึกกันยังไง  อาการปวดท้องดูเหมือนจะหายไป  วันนี้จิตใจแย่มาก  ห่อเหี่ยว  รู้สึกแย่ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   กดดันจนหัวแทบระเบิด  ได้ร้องออกไปหายไปนิดนึง  แต่ใครอย่ามากระตุ้นนะ น้ำตาท่วมเหมือนเดิม  กลางคืนพี่เหมียวพาไปกินข้าว  ได้พูดได้ระบาย  ความกดดันลดลงอย่างมาก  ต้องขอบคุณพี่เหมียวที่ดูแลกันมาตลอด  ขอบคุณจริงๆ ค่ะ

      วันที่สี่ ร่างกายบอกไม่ไหว ไข้สูงมาก  รู้สึกเหมือนตอนเป็นไข้เลือดออก  โทรศัพท์หาแม่  ด้วยความมันร้อนในตามั๊ง  ร้องอย่างเดียว  แม่เองก็ตกใจ  รู้สึกไม่ไหว ลุกไม่ได้  ร้องอยู่พักนึง  หายากิน  คิดอย่างเดียวว่าต้องหายเดี๋ยวเราจะไปทำงาน  โทรหาพี่เหมียว  บอกว่าไม่รอด  ลุกขึ้นไม่ได้  ใจนึงก็ห่วงกลัวจะมีคนว่าอีก  โดยเฉพาะคำว่า เจ้าของงานยังไม่ทำ  คำนี้น่ากลัวเหลือเกิน  เปลี่ยนกันไหมหล่ะ  ลองเป็นฉันสิ  สุดท้ายก็ต้องไปทำงาน  เพราะมีคนตามตลอด ไม่ไปก็ไม่ได้  แปลก เวลาทำงานดูเหมือนไข้มันจะเว้นวรรค  แล้วมันก็ผ่านไป  กลับมาบ้าน ไข้ขึ้นอีกแล้ว  แล้วก็ไข้ตลอดทั้งคืน  เพลียหลับไปตอนไหนไม่รู้ แต่พอตื่นมาไข้อีกแล้ว ตาลีตาเหลือกกินยา  พรุ่งนี้ 5 ธันวา  ไม่รู้ทำไมนึกถึงป๊า  จำได้ว่าเก็บกระดูกแกตอนวันที่ 5  หรือว่าป๊าเป็นห่วง  เอากระดูกป๊าขึ้นมาดู  แปลกแต่จริง  หลับไปได้แฮะ  สงสัยป๊ามาหาแล้วมาดูแล

      วันที่ห้า ตื่นสาย มาก  สิบโมง นอนแบบสลบ  นอนแบบไม่กังวล หลับแบบตื่นมายังงง  หลับได้ขนาดนี้เลยเหรอ เป็นคืนแรกที่รู้สึกว่าได้นอน  สมองรับรู้ว่าต้องไปทำงาน อีกแล้ว  แต่คงไม่เบื่อเท่าไหร่ เพราะวันนี้มีทีมหลายคนลงมาช่วยดูแล  แล้วก็จริงดังคาด  ไม่เหนื่อยเท่าไหร่  แต่ยังมีไข้  พี่เหมียวมาช่วยจัดระบบ  เราคิดตลอดเวลา ทำไมไม่ให้พี่เหมียวเป็น Commander  ทำไม ทำไม และทำไม  มีคนบอกคำตอบ  อืม เข้าใจละ  เข้าใจจริง ๆ   เป็นคืนแรกที่ไม่นอนร้องไห้  ไม่ร้องไห้เลย  หลับได้แม้จะไม่สบาย  แต่ก็หลับตาลง
      วันที่หก  ได้กลับไปหาม๊า ด้วย  เจอกันสองคนแม่ลูกกอดกันร้องไห้ใหญ่  ม๊าคงเข้าใจลูกต้องรับอะไรมา  ม๊าร้องไห้ เข้าใจม๊าสงสารสูก  ลูกก็สงสารตัวเอง  เหนื่อยอ่ะแม่  เหนื่อยมาก ทั้งกายและใจ  ได้ร้องอีกครั้ง เหนื่อยแต่มีกำลังใจ  ตอนกลางคืนนั่งฟังเพลง เดินตามพ่อ  ใช่แล้ว  เราเดินตามรอยเท้าพ่อ  ทำไปเหอะ ในหลวงเหนื่อยกว่าเรา

       หกวันแห่งความเหนื่อย  หกวันที่เห็นธาตุแท้ของใครหลายคน  หกวันที่พิสูจน์ใจกัน  ขอบคุณใครหลายคนที่ช่วยเติมเต็มชีวิตให้เรา ขอบคุณประสบการณ์ที่สอนให้เราเดิน  ขอบคุณคนหลายคนที่อยู่เคียงข้าง ขอบคุณความจริงที่ทำให้เราได้เรียนรู้  (แม้จะไม่อยากเรียนรู้)  ขอบคุณตัวเราเองที่แกร่งมาก อยู่ได้ไงว๊า  ขอบคุณชีวิตหลาย ๆ ชีวิต ทำให้เราได้เรียนรู้และต้องอยู่กับมัน  ขอบคุณใครบางคนที่แสดงให้เราเห็นอย่างชัดเจนไปเลยว่า เราไม่ควรจะอะไรกับเค้าอีกเลย

     หกวันเหนื่อยแทบขาดใจ แต่มองอีกมุม  ต้องบอกว่า คุ้มจริง ๆ ที่ชีวิตได้สัมผัสกับรสชาดใหม่ ๆ  .....................................สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ  เราไม่ใช่วีรบุรุษ แต่สถานการณ์ก็สร้างเราคนใหม่ขึ้นมาได้จริง ๆ

 

     ขอบคุณทุกคนจริง ๆ วันแห่งความเหนื่อยจะพ้นไปเร็ว ๆ นี้หรือป่าวหนอ  เหนื่อย............................................................ใจ   เหนื่อย ...... จังเลย

             มีคนเคยพูดคำนี้ให้ฟัง  รักแค่ได้รัก ก็น่าจะเป็นสุขใจที่สุดแล้ว  วันนั้นไม่เคยเชื่อ  เพราะไม่คิดว่าจะจริง ความรักต้องได้ครอบครองสิ  รักแล้วเราต้องเป็นหนึ่งในใจเค้า  ยังไงก็ต้องเอาชนะใจเค้าให้ได้  จนมาวันนี้เหตุการณ์เปลี่ยนไป  เรารักใครคนหนึ่ง  รักที่ไม่คิดเลยว่าจะได้อะไรกลับมา  รักแค่ได้รัก   รักแค่ได้คุย รักแค่ได้ทำอะไรดี ๆ ให้ 

            เรารู้ว่าเราไม่มีทางเป็นที่หนึ่งในใจเค้า  เหมือนที่เค้าเองก็ไม่ต้องการให้เรายืนอยู่ในหัวใจเค้าเช่นกัน  ก็เข้าใจสถานะที่ตัองเป็นอยู่  สิ่งที่ทำได้คือ เก็บ และซ๋อนความรู้สึกเอาไว้ แค่รู้สึกดี ๆ กับเค้า  ไม่ได้หวังจะเป็นอะไรในชีวิตของเค้า  แค่ให้เค้านึกถึงเราบ้างก็พอใจแล้ว 

             ไม่ได้หวังอะไร  ไม่ได้หวังครอบครอง ไม่ได้หวังเป็นที่หนึ่ง  ไม่มีความหวังอะไรเลย  รักแค่ได้รัก  เท่านั้นจริง ๆ เค้าจะรู้หรือไม่รู้ก็ช่าง  ไม่ได้มีความคาดหวัง  ไม่ต้องรู้แหละดี  จะได้ไม่เปลี่ยนไป  อยู่ไปแบบนี้ อยู่ไปเรื่อย ๆ คนบางคนเหมาะสำหรับแค่รัก  คนบางคนเหมาะสำหรับการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน   คนบางคนเป็นรักที่มาจากหัวใจ  แต่สำหรับใครบางคนเป็นรักที่ต้องใช้ปัญญา 

             วันนี้อาจมีมุมมองที่เปลี่ยนไป  ไม่ทุรนทุรายที่จะได้เค้ามา  รักเท่าที่มองเห็นเค้า ไม่ได้ไขว่คว้า  ไม่ได้อยากรับรู้ว่าเค้ามีใครหรือไม่  และก็คงยินดีกับเค้า หากเค้ามีใครสักคนที่เค้าโอเค  ซึ่งคนนั้นไม่ใช่เราแน่ ๆ แต่ไม่เห็นเป็นไร  คนเราไม่ได้เกิดมาพร้อมกับความสมหวัง  และฉันก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความรู้สึก  มีความรัก  และมีหัวใจให้ใครคนหนึ่ง  โดยที่เค้าอาจไม่รับรู้เลยก็ได้  แต่ฉันก็ไม่ผิดใช่ไหม  ที่ยังรักคน ๆ นี้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า  รักได้แค่รักเท่านั้น

            ขอมีความสุขในมุมหนึ่งของหัวใจ  แม้ว่าความเป็นจริงไม่เคยมีเค้าเลยก็ตาม  และแม้ว่าความเป็นจริงคนที่อยู่ข้างตัวเราอาจเป็นใครอีกคนหนึ่งซึ่งไม่ใช่คนของหัวใจ  ขอแค่ซ่อนไว้ในใจนะ  ขอแค่ที่เล็ก ๆ ให้ได้ยืน ให้ได้มองเห็น  ให้ได้รับรู้บ้างว่าอยู่ดีมีสุขยังไง  ขอแค่นี้จริง ๆ   เพราะรักของฉัน  รักแค่ได้รัก จริง ๆ

 

 

เหนื่อยเกินไปหรือเปล่ากับความรักของเรา
ทุกครั้งที่เราเจอะกันเหมือนต้องมีปากเสียง
และจบด้วยรอยน้ำตา
นับวันยิ่งไม่เข้าใจทำอะไรก็ผิด
ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจหาคำตอบไม่เจอ
ก็เลยอยากจะขอให้เราสองคน

* ห่างกันไปคงดี อย่าเจอกันซักพัก
ให้หัวใจได้พักก่อนเพื่ออะไรจะดี
เพื่อว่าเราทั้งสองได้ลองถามใจ
ให้ลึกซึ้งว่าเราจะยังต้องการกันไหม
ว่ายามเราไกลเราจะคิดถึง
หรือว่าไม่อยากพบกันอีกเลย(จริงๆ)

เพราะมันคงดีเสียกว่า อยู่อย่างทนฝืนใจ
ฉันรู้ว่าเราอดทนให้กันมามากพอ
ก็เลยอยากจะขอให้เราสองคน

แปลกเนอะของดีที่อยู่ข้างตัวเรากลับมองไม่เห็น  ของ ๆ เราแต่กลับอยากพยายามไขว่คว้าในสิ่งที่ไกลตัว  แถมสิ่งนั้นอาจจะไม่ใช่ของดีก็ได้  วันนี้หัวใจได้เรียนรู้  อย่าพยายามหาสิ่งที่ดีกว่า  เพราะมันอาจไม่มีจริง  อย่าไปหลงเพียงแค่คำพูด และท่าทีบวกพฤติกรรมลม ๆ เค้าแค่หลอกใช้เรา  เค้าไม่ได้รักเรา และคนอย่างเขาคงไม่รักใครจริง 

 

คนที่อยู่ข้างเรา  ความดีงามที่มีมากมาย  ทำไมวันนี้ฉันเลือกที่จะทำร้ายเขา  ผิดเป็นความผิดที่เราเองไม่ตั้งใจ  แต่ไม่สายเกินไปใช่ม๊า  ที่จะมองเห็นความดีงามของคนที่อยู่ใกล้ตัว อีกครั้ง  ขอบคุณที่ยังเป็นคนดีเหมือนเดิม ขอบคุณที่ไม่เคยกดดันอะไรเลย แม้ว่าฉ้นจะเผลอใจให้ใครอีกคนก็ตาม  ขอบคุณจริง ๆ

 นับจากวันนั้น วันที่เธอทิ้ง
ฉันต้องยอมรับความจริง
แม้ว่ามันไม่ง่ายเลย

นับจากวันนั้น ฉันก็เจอเขา
เขาที่คอยเช็ดน้ำตา คอยดูแลไม่ห่าง
อย่าร้อง เขาบอกกับฉันว่าอย่าร้อง
มีเขาทั้งคนจะคอยอยู่ข้างฉัน

และแล้วและเราทั้งสองก็ได้คบ
และไปด้วยดี ทำไมเธอกลับมาเอาตอนนี้

คนหนึ่งเขาช่างดีกับฉัน จะทิ้งเขาลงยังไง
คนหนึ่งเคยทิ้งไป แต่รักไม่เคยจางหาย
ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงจากไหน
ก็คงต้องเลือกสักทาง ทางที่รักสามเศร้าต้องจบ

นับจากวันนี้ ฉันต้องเข้มแข็ง
ระหว่างคนที่รักเรา หรือว่ารักครั้งก่อน
อย่าร้อง เขาบอกกับฉันว่าอย่าร้อง
มีเขาทั้งคนจะคอยอยู่ข้างฉัน

และแล้วและเราทั้งสองก็ได้คบ
และไปด้วยดี ทำไมเธอกลับมาเอาตอนนี้

คนหนึ่งเขาช่างดีกับฉัน จะทิ้งเขาลงยังไง
คนหนึ่งเคยทิ้งไป แต่รักไม่เคยจางหาย
ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงจากไหน
ก็คงต้องเลือกสักทาง ทางที่รักสามเศร้าต้องจบ

คนหนึ่งเขาช่างดีกับฉัน จะทิ้งเขาลงยังไง
คนหนึ่งเคยทิ้งไป แต่รักไม่เคยจางหาย
ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงจากไหน
ก็คงต้องเลือกสักทาง ทางที่รักสามเศร้าต้องจบ

คนหนึ่งเขาช่างดีกับฉัน จะทิ้งเขาลงยังไง
คนหนึ่งเคยทิ้งไป แต่รักไม่เคยจางหาย
ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงจากไหน
ก็คงต้องเลือกสักทาง ทางที่รักสามเศร้าต้องจบ

 

 

ฟังรักสามเศร้าของพริกไทย  ครั้งแรกที่ฟังเฉย ๆ แต่พอฟังไปฟังมา เออตรงดีว่ะ  โดยเฉพาะช่วงนี้  การกลับมาของใครคนหนึ่ง  ก็ทำให้เพลงนี้ยิ่งมีความหมายเพิ่มมากขึ้น  ทำไมเป็นอย่างนั้น  ตอบตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ  รู้แต่ว่าฟังเพลงนี้ทีไร  อยากร้องไห้ทุกที